zielony?
Stefan Żeromski seledynowe obłoczki, stały na miejscu, biorąc na się przeróżne postacie, a potem wolno pełzły w górę kominem ku jasnemu szafirowi nieba. Niżej lód szarzał w półzmroku, a z trupiej jego masy tchnął
przymiotu i mógł do woli wyśmiewać z niego w głębi siebie, nagle zjawiała się z czymś innym, czego jeszcze na ziemi nie było, z uśmiechem niebiańskim, pół smutnym, pół litosnym, z jakimś cichym
Cytat
uwagę - mówił Le Gras - przyszedłem do wniosku, że zamiast wdzierania się na przełęcz z dołu, po gładkich ścianach, w szacie, co prawda, geniuszu francuskiego, ale także wśród gradu kul i
wozy prochowe, a o trzydzieści kroków - zabudowania folwarku. - Wypędzeni? - zapytał generał z daleka jadącego ułana. - Według rozkazu. Sokolnicki na czele kilku plutonów udał się sam do wioski.
Cytat
skinęła głową i minęła drzwi otwarte przez lokaja. Przed tymi drzwiami pod daszkiem podjazdowym stała sławna kareta, lśniąca z wierzchu i bielejąca wewnątrz od atłasu, zwana w okolicy "karetą
twarzy Piotra, który siedział patrząc w ziemię z taką grzeczną obojętnośeią, jakby przed chwilą rozmawiał o upale albo o szemraniu pszczół. Po długim milczeniu książę rzekł twardo i sucho: - Jest to