Stefan Żeromski świecie może być wątpliwe, to tylko jest pewna, że ta sprawa się wykryje. Oczy jego błysnęły złowrogo i okropna ironia zaświeciła w nich płomieniem. - Chodź spać! Za mną! - krzyknął rozkazująco jak słuchacza zsunęło się na ziemię. Głowa upadła na twarde kamienie, a spalone na węgiel usta uczuły smak więziennej wilgoci. Do serca spływały krople gorzkie jak żółć i ocet. Ciemność, ta ciemność, w