zataczały się w wyboje i zatoki. Stary jegomość otulał się
Stefan Żeromski przechodniów zimnem śmiertelnym. Uczucie kostnienia w stopach jeszcze bardziej potęgowało ból pod kolanami. - Co czynić, jeśli kto ma mdłości? - nagle zapytano z szeregów. Okrzyk ten, powtórzony
krótko i węzłowato wyprawią tam, skąd przyszedł. Tymczasem stary Łukasz otworzył mu drzwi z tym samym powinnym i grzecznym ukłonem, prowadził go z życzliwymi ruchami. W pokoju, gdzie Rafał pierwszą
Cytat
omdlewająco-bolesnym dyszkantem poczęło wołać w kierunku ojca: - Papieńka! Papieńka! Mienia zdieś obiżajut! Skądże pani Jadwiga (z Dąbrowskich) mogła wiedzieć, że polska róża to nie roża, tak,
którym były kancelarie sądowe, na co zwrócił uwagę wuja, ale ten nie widział w tym zbiegu okoliczności nic nadzwyczajnego. Auto zatrzymało się przed jakąś ciemną kamienicą. Wuj zadzwonił zaraz do
Cytat
spódnicę i odciągnął od łóżka. K. sam przypatrywał się wszystkiemu spokojnie, choroba adwokata była mu prawie na rękę, nie mógł się przeciwstawić gorliwości, jaką rozwinął wuj dla jego sprawy, ale
Pescary, kieliszek. Chcę wypić zdrowie starego Wosińskiego. - Niech żyje! - huknął cały tłum. - Takich nam! - Bić Niemca! - No, jak w tym wypadku, to chyba sztuką w pole wywodzić, bo co do bicia...